IK BEN BANG !

De pygmee staat veilig en wel terug met de voetjes op de grond na een uitermate lollige citytrip Madrid. Telkens ik in een vliegtuig moet stappen, bekruipt mij een ontzettend grote irrationele angst. Mijn vrolijk gekwek stopt onmiddellijk bij het betreden van een vlieghaven...IK BEN BANG ! Nu ik deze vakantieperiode 2 vliegtripjes had gepland met mijn geliefde,dacht ik dat mijn vliegtuigangst wel ging minderen. Want zeg nu zelf : kan een mens nog meer op zijn gemak zijn dan in de armen van zijn geliefde ? Allelulia, deze stelling geldt niet voor mij ! Ik ben zelfs een nog grotere sissie dan voorheen. Vroeger, op van die groepsreizen, hield ik me nog wat stoer terwijl inwendig mijn hart een F1-rit reed. Ik kon toch moeilijk beginnen wenen voor de ogen van al die vreemde mensen?Nu heb ik echter geen schroom meer en neemt paniek de bovenhand. Hoezeer ik ook verschillende mantra's prevel : "de piloten moeten voortdurend trainen" -" Het vliegtuig is nagekeken" - " Het vliegtuig is ontworpen om alle turbulentie te doorstaan "- " een, twee, drie en adem in en vier, vijf, zes en adem uit", bij de minste trilling, bij het minste motorgeluid, knijp ik de billetjes van mijn lief plat en schiet mijn hart in de 5de versnelling. IK BEN BANG ! En geen enkele rationele gedachte, geen enkele streling kan mijn angst bedaren. Ik heb al vanalles gedaan :
1) alle mogelijke hoeveelheden sedinal gepakt : 2-3-6-8
resultaat : nul !
2) praatsessies om vliegangst te overwinnen (" jajajaja en je steekt je angst boven in de handbagageruimte")
resultaat : 1 vlucht ok, in het terugkomen vergeten dit te denken en lap, resultaat nul !
3) alcohol drinken in beperkte mate
resultaat : nul én veel pipi doen waardoor ik moet rechtstaan wat ik ook weer niet durf :-(

Trouwens, over rechtstaan gesproken. Tijdens de heenreis naar Madrid moest de pygmee plots dringend naar het toilet. Ik sta dus recht en begeef me richting wc. Ik heb mijn broek nog niet opengedaan of lap, het vliegtuig begint heel hard te daveren en te schokken. Ik dacht eerst nog dat er iets mis was met mijn motoriek omdat wij 3 seconden ervoor nog gezapig door de lucht vlogen. Maar hola paula ! Ik werd zelfs haast heen en weer tegen de cabine gekwakt. DIT IS NIET LEUK ! IK BEN BANG ! Ik had al beslist om mijn broek terug op te trekken en snel terug te spurten naar mijn geliefde, maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met één hand klamp ik me vast aan de muur en met de andere hand probeer ik mijn broek naar boven te trekken wat niet gemakkelijk is als er ook nog zo'n geldzakje gezellig aan je buik hangt. Intussen hoor ik ook de voor mij zo akelige zoem - ik denk steeds dat de piloot zal zeggen : ladies and gentlemen we have a small problem - en de fijne mededeling dat iedereen moet blijven zitten want dat er turbulentie is. Ja, hallo ! Dat had ik intussen ook wel door ! En er is maar 1 iemand die rechtstaat /half gehurkt staat : inderdaad de pygmee. IK BEN BANG ! Hoe ik erin geslaagd ben die broek terug aan te sjorren, is me een raadsel maar het kon niet vlug genoeg gaan. Na met mijn gezicht bijna tegen de wc-deur geplet te zijn -met dank aan turbulentie nr 402bis- sloeg ik de deur open,bleef nog wijt met mijn t-shirt aan de klink hangen en navigerend als een dronkenlap probeer ik tussen de zetels mijn geliefde te bereiken. BANG! BANG ! BANG ! Ik smijt me in de rij waar we zitten en stoot intussen nog mijn knie tegen alle mogelijke onderdelen die aan een vliegtuigstoel kunnen zitten : mijn knie vertoont afdrukken van het slagveld bestaande uit : tafeltje, leuning , opbergzakje, hoofdsteun, voetsteun en blauwe pluche...Ik stort me in de schoot van mijn geliefde, snoer de gordel vast zoals een corset en begin haast te wenen.... Mijn geliefde proest het uit van het lachen ! LACHEN ???? IK BEN BANG !
Dit moest natuurlijk mij weer overkomen ! Achteraf bekeken was het natuurlijk een idioot zicht : een half verwilderde, broek vasthoudende, waggelende pygmee die haast alle stoelen omver liep in de hoop zo snel mogelijk te kunnen gaan zitten.
Bij onze terugkomst, was het luchtruim mij beter gezind. Ook was ik bij het opstijgen blij dat er een baby heel de tijd wild aan het krijsen en gillen was... Het was fijn om te weten dat er nog iemand in het vliegtuig zat die banger was dan ik ! Nog nooit heeft geween mij zo'n steun geboden.
Ik ben benieuwd wat de volgende vliegvakantie zal brengen. Intussen blijf ik wel onverzettelijk alle mogelijke vliegtuigdocumentaires op National Geographic zien, ook al maken ze me bang. En ook in de cinemazaal kan u de pygmee aantreffen. Kwestie van mij te harden tegen de aanblik van een vliegtuig en om alle noodsituaties nog eens te doorlopen... Een gewaarschuwde vrouw is er 3 waard...een gewaarschuwde pygmee 4.