kinderpoëzie van de mini-pygmee

Ik haat ze...die zoemende, irritante muggen ! De eerste warmte steekt de kop op en mijn hatelijke vriendinnen houden me uit mijn slaap. Ik word er onnozel van...Ik voel hoe ze me listig besluipen, hun gezoem staken en mijn lekker bloed opzuigen, sabbelend aan hun angel als aan het rietje van een smakelijke kokteel. Ik verzoek ze telkens vriendelijk om ook eens door te vliegen naar mijn geliefde die zich van niets bewust ronkend heeft neergevlijd... Kwestie van gedeelde smart is halve smart. maar noppes ! De muggen vertikken het ! Voor hen sappige pygmee-armpjes en patatbuikjes...

Ik vond onlangs mijn bundeltje poëzie terug dat ik ooit in de lagere school had geschreven...mijn eerste kinderlijke poëzieroersels, toen de dieren nog konden spreken en rijmen het opperste streefdoel was...

Zoem zoem doet de mug

baf baf

daar heeft ze niet van terug !

De muur kleurt rood

de mug is dood.

Hihihi, ook toen was ik al een vredelievend klein patatje...