Een commercieel ingestelde geliefde

Het "verkopersvirus" heeft mijn geliefde nogmaals flink gebeten...

Vorige zondag besloten we om nog eens naar de rommelmarkt in Heist-op-den-berg te gaan. Ik hopend om zoveel mogelijk "brol" uit onze kelder te verwijderen, mijn geliefde hopend om zoveel mogelijk munt te slaan uit allerlei "gerief dat nog prima is en zeker veeeeel waard is " ( ik citeer).

Met een koffer vol, reden we al in de vroege uurtjes naar Heist, sandwich met choco in de knuisten zodat ons humeur door honger niet vergald kon worden.

We installeerden onze "boetiek" en al snel kopen niets vermoedende voorbijgangers de meest hippe high tech spullen : afstandsbedieningen van het jaar 0, sleutelhangerlampjes van het sportpaleis ( "hebben nog de adem opgevangen van Toto ! "), kaarsen ( " nog ambachtelijk gemaakt in de middeleeuwen, een unicum" )... We waren prima op dreef tot plots de weergoden er anders over beslisten en de hemelsluizen openden... In een rotvaart smeten we al onze spullen terug in de kofferbak en zoef, hup naar Zammel.

Hier telden we onze winst en kregen we van knutselfreak nummer 1, de vader van mijn geliefde, een zeldzaam handgemaakt exemplaar van een compressor. Wij hadden dit immers dringend nodig om onze fietsbanden op te pompen.
En wat een supercompressor is het ! Alles is in een paar seconden opgepompt.

Toen begon mijn geliefde een gesprek met haar vader over hoe zo'n dingen gemaakt worden...ik besloot mij niet in het gesprek te mengen en de meer vrouwelijke taken uit te voeren zoals daar zijn : tafellaken opvouwen, tafellaken ophangen en tafellaken bestuderen in de hoop toch nog iets van het "technische gesprek voor ingewijden " op te vangen. Ik hoorde woordgroepen als : " oud moteureke van ne frigo - kabelke kopen in de winkel - priseke installeren- vijzekes " en dan het o zo gevreesde woord : "niet zo moeilijk ! "

Dat was genoeg voor mijn geliefde om te beslissen om OOK zo een compressor te maken en aldus een handeltje op te zetten. 30 euro is de prijs van het handige ding. De flyertjes zijn al gemaakt, nu nog kopers vinden. ( U kijkt toch ook ? )

Nu we in de kelder dus wat meer ruimte hebben, wegens de goede verkoop op de rommelmarkt, vreest de kleine pygmee dat die ruimte al snel ingenomen zal worden door kapotte frigo's waaruit "moteurekes" gedemonteerd moeten worden...arrrrrrrrhhhhhhhhh :-(

Op dezelfde dag van de compressor en de rommelmarkt, besloot mijn geliefde ook om mijn oude mountainbike te verkopen ( binnen 2 uur was hij de deur uit) en werd ook 2de hands.be opnieuw ingeschakeld om wat grotere stukken opnieuw aan de man te brengen.

Hopelijk levert het wat op.

U mag altijd in uw intense goedheid eens op de titel van dit bericht drukken.Boiler, zonnebank, ... de pygmee hoopt dat alles snel de deur uitvliegt, want ik wil plaats plaats plaats !

Zondag trekken we opnieuw naar de rommelmarkt...ik ben benieuwd

Alweer verslaafd ?

Wat begon als een onschuldig " hé kijk, ze hebben die dvd in de bib zullen we die eens een keer bekijken", ontspoort tegenwoordig in een verslaving die steeds erger wordt. Mijn geliefde en ik hadden helemaal niet de intentie om aan een nieuwe reeks te beginnen, zeker niet omdat we van onze vorige verslaving "Alias" nog een paar afleveringen moesten bekijken.
Toch namen we de dvd van deperate housewives mee onder het motto : " het is waarschijnlijk rommel - want zeg nu zelf een Amerikaanse reeks met 4 vrouwen, veel inhoud zal dat niet hebben -maar we zien gewoon 1 aflevering en dat was het dan. Supersceptisch installeerden we ons voor de tv. Maar er is iets al in de allereerste aflevering waardoor de serie het niveau van " hersenloze pulp" ontstijgt ( het kan ook zijn dat de bedenking mij ingegeven is door een al nietmeer zo kritische geest, een typisch verschijnsel van verslaving). Je wil iets weten ( EN RAP!). Voor de rest zijn er in elke aflevering zoveel herkenbare zaken dat het echt heel ontspannend is om naar te kijken. Tijdens de eindgeneriek van de eerste aflevering keken mijn geliefde en ik elkaar aan en zeiden "nog nog nog !" Gelukkig werkt mijn geliefde in de bibliotheek en reserveert ze snel elke dvdband. Overgelukkig huppel ik hectisch rond telkens ze nieuwe afleveringen uit haar boekentas haalt !

Sinds gisteren besef ik dat we verslaafd zijn : mijn geliefde had een vrije dag. We waren nog niet goed wakker of hebben de dvd in gestoken met als geldig excuus : dat is goed dat we dat nu zien, dan kan je dat morgen al terug naar de bib nemen...dan hoeven andere mensen niet te lang te wachten. Wat zijn we toch altruïstisch ! We keken 2 afleveringen rink na elkaar ( de vorige avond hadden we dat ook al gedaan). Na een hele dag van over en weer rijden en allerlei activiteiten, kwamen we moe thuis aan. Na het laat avondnieuws keek mijn geliefde mij aan en zei : zullen we nog een aflevering kijken ? Dankbaar keek ik haar aan. Wat begrijpt ze me goed ! Wij passen bij elkaar...

NB : op de website van Desperate Housewives kun je zelfs een test doen om te kijken op wie je het meest lijkt. Gelukkig, ik ben een van mijn favorieten : Lynette. Of zou ik hem nog eens opnieuw doen in de hoop Susan uit te komen ??? :-)

Eindelijk!

Joepijee de pygmee is er eindelijk in geslaagd om nog eens een spelletje te winnen en wel tegen een mede fanatieke kolonist-schoolcollega !

Een paar keer per jaar spreken we af voor een "gezellige en ontspannende " spelmiddag. ( lees : een middag vol stress waarbij gestreden wordt om onze eer met als inzet : wie bouwt de Kolos van catan ?)

Onze beider liefjes houden helemaal niet zo van gezelschapspellen dus zoeken we troost ( en winst!) bij elkaar.

( Toen mijn geliefde aan zee toch na veel zagen overhaald kon worden tot het spelen van dit spel, werd ze helemaal fanatiek :er viel met haar geen land te bezeilen. Ze wou geen enkele grondstof ruilen ( "ik ruil mè ei just niks jom"), ze wou de dobbelstenen zelden afgeven ( "wacht wacht patat, ik moet eerst nog een paar dingen bouwen -na 5 min. - allez, sjoeke, wacht nu toch nog eens want ik peis dat ik nog wa ga bouwen [x6] ) en toen ze won, moest plots het lang verguisde spel ( "nee speel dat maar met iemand anders ik heb geen zin") plots opnieuw en opnieuw gespeeld worden onder het motto : "dit is een tof spel ! Waarom hebben we dit niet eerder gespeeld !??? ")

Het is telkens een spannende bedoening : we bouwen dat het een lieve lust is en de winnaar is meestal dezelfde. Ik dus niet. Snif.

Maar het tij is dus gekeerd !
Tot de volgende spelsessie waarschijnlijk, want dan hebben we beiden een nieuwe tactiek uitgedacht.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.