20 km

Mijn geliefde loopt...
meer nog, mijn geliefde loopt erg goed !
Dit WE was het weer zover, de 20 km van Brussel kwam eraan !
Bij het krieken van de dag veerde mijn sjoeke recht, klaar om een hele ochtend zenuwachtig rond te lopen in de badkamer, en dan hup naar de wc ( onder het motto : elke druppel is een gram minder) om dan terug naar de badkamer te lopen ( " aaarggh ik had nog 1 haartje gezien op mijn linkerarm en dan ben ik niet aerodynamisch meer ! Daarenboven ben ik nu ook weer een microgram lichter hahaha ! ) en dan weer de trap naar beneden ( meer isostar maken voor extra energie) en dan weer hup naar boven ( tanden poetsen en flossen want ik wil met een stralende "colgate"-lach over de eindmeet lopen…) Enzovoort, horendul werd ik ervan, al kneep ik hem zelf toch ook een beetje, want ja, je hoopt toch dat je geliefde niet te erg zal afzien tijdens het lopen en dat alles vlotjes verloopt.
Zaterdagavond waren we nog samen gaan lopen. Voor de eerste keer in mijn zogenaamde patatterige pygmeebestaan ben ik er toch in geslaagd om een uur mee te kunnen lopen. Niet dat het enig resultaat heeft op de weegschaal. Enkel mijn voetzolen slijten er volgens mij mee af, zodat ik op verdachte manier precies weer gekrompen ben ( of mogen pygmeeën gewoon niet lopen in de regen ?).
In ieder geval, wij in de auto op weg naar Brussel. Mijn geliefde blijft altijd erg kalm, ook al is er in geen velden of wegen een parkeerplek te vinden en tikt de klok angstwekkend snel door en nadert het tijdstip van de start. " Goe, alles goe, alles komt goe, komt goe, komt goe…" weerklinkt het liedje van maskesmachine in mijn hersenpan…
Nadat het startschot gegeven is en alle deelnemers met hun chip over de startlijn zijn gelopen, begint het aftellen tot ik mijn talent zie voorbijlopen. De gratis koeken van vorig jaar indachtig, huppel ik reeds blij naar de LU-standjes voor voedsel. Likkebaardend en gretig steek ik mijn handje uit, waarin prompt een vettige pruimenkoek van Granny wordt geduwd. BAH DIT WIL IK HELEMAAL NIET ! Ik lust geen fruit en al zeker niet in combinatie met een koek. Ontgoocheld, maar toch nog volle goede moed steek ik het grasplein over waar een andere LU-vlag naar mij lonkt… Jippie ! Hier hopelijk meer succes ! Hup, ik steek weer mijn armpje uit en plof, BAH OPNIEUW PRUIMENGEDOE ! HALLO ! IS DIT EEN VERGISSING ??? Ik word slecht gezind en plots merk ik ook dat, ofschoon de eerste lopers pas een kwartiertje geleden vertrokken zijn, er al veel mensen aan de dranghekken staan te "koekeloeren". Ik moet een keuze maken : mijn geliefde aanmoedigen en nu dus al met mijn brede rug daar een plaats veroveren of meer koeken … De keuze is geen keuze, want ik kies zowiezo resoluut voor mijn geliefde. Na een dikke 2 uur komt mijn sjoeke, nog blakend van energie en goedgemutst voorbijgespurt. Wat een talent is ze toch ! Ik ben superfier !