Gedichtendag

Overvallen

door

duisternis

stekeblind

ik

de blinde mol

want

dag na dag

steeds opnieuw

ontneemt

jouw pracht

jouw schoonheid

het licht uit mijn ogen

en plaatst het in mijn hart

100 WATT

voor 100 jaar

jij

de verlichting

in mijn bestaan

botsend het nieuwe jaar in !

Het is een tijdje stil geweest in het pygmeeboek, maar onze stek raakt intussen lekker in orde, de examens zijn achter de rug en het nieuwe jaar is intussen aangebroken.

De pygmee is letterlijk 2007 ingevallen, allelulia ! Oudjaar brachten wij samen met een paar lotgenoten door in het kabouterhuisje. Lekker smikkelen en na klokslag 12 uur was iedereen klaar voor een nachtelijk strategospel... Nu hebben kabouters geen bosverlichting dus alles was redelijk donker. Dit in combinatie met een uitgeregend brilletje had het lichtlampje van alarmfase 3 bij de pygmee al moeten doen branden, maar noppes.

Plots hoor ik een takje kraken, hellep, iemand wil mij overvallen en mijn strategokaartje inpikken. Dat zal niet waar zijn !!! Onze ploeg was immers vastbesloten om te winnen. Dus begint de pygmee fanatiek een spurtje te trekken. Inderdaad, spurtje, ik gebruik wel degelijk het verkleinwoord. Na een paar passen tuimel ik pardoes de dieperik in...aaaaarrrggghhh. Ik had namelijk in het donker niet gezien dat er een hekje het terrein afbakende en daar bleef ik dus uitermate gezellig met mijn voeten achter hangen... Ik klets op de grond, de netels in en de weg op... een fameuze deuk in mijn borstkas, jammerdejammer maar alles zit nog op zijn plaats. Chance dat ik nog niet teveel alcohol binnen had zodat ik nog de reflex had om mijn armen uit te strekken, anders had het pygmeehoofd ( inclusief brilletje) er heel wat platter uitgezien.

Een uurtje later, het spel is voorbij en de uitgeregende spullen worden in de koffer geplaatst. Mijn geliefde vindt vaak dat ik een monchichihoofd heb. Ik denk altijd bij mezelf dat ze dat schattig bedoelt, maar sinds die bewuste oudejaarsnacht denk ik toch dat ik mijn mening moet herzien. Monchichis zijn bekend om hun toch wel ronde hoofd...mja mja ! Nu heb ik nog maar net mijn regenjas in de koffer gelegd of mijn sjoeke kletst de kofferbak macho-achtig dicht... Dit was wel heel fotogeniek ware het niet dat mijn hoofd er wel haast tussenstak. Ja, een alfa romeokofferbaksnee ( een nieuw scrabblewoord !-) siert nu stoer mijn hersenpan.

Met ingedeukt lijf en kop keerde ik dus terug naar het kabouterhuisje om nog een glas schuimwijn te drinken en wat danspasjes ten berde te brengen... Hopelijk was dit al een bijeengeraapte portie ongeluk van 2007 en kan het voor de rest enkel maar beter worden !

En voor de rest : leve de wrakken en het oud-ijzer ! Ik kom jullie vervoegen !