Blij weer naar school ?!

Volgende vrijdag is het weer zo ver : dan stapt de pygmee weer in de leerkrachtenrol, poetst de bril eens flink op, zet de zweep en de elektrische schokken klaar voor de "stoute kindjes" en oefent een quasi strenge blik in voor de spiegel...

Net aan het begin en ook aan het einde van de vakantie word ik steevast geteisterd door een nachtmerrie die steeds weerkeert. In het begin van de vakantie denk ik dat het komt door het afkickproces waar je toch steeds even door moet wanneer het schooljaar geëindigd is en op het einde van de vakantie denk ik dat de droom een weerspiegeling is van de gezonde stress die ons leerkrachtenras teistert met het oog op het nieuwe.
Vanacht had ik prijs, dus ik besef dat de vakantie gedaan is en dat mijn brein en lijf zich al hebben ingesteld op 1 september.

De nachtmerrie verloopt meestal als volgt : je komt binnen in een klas en wat je ook doet of zegt, je hebt totaal geen tucht.
De voorbije nacht kwam ik binnen in de klas. Natuurlijk zat er geen enkel kindje op zijn/haar plaats. Ook na verschillende aanmaningen , bleven ze rondhuppelen. Wanneer de ene helft van de klas eindelijk neerzat, ontdekte ik telkens weer in een of andere hoek nog kindjes die rechtstonden of die uit het raam naar hun kollega's van andere klassen zaten te zwaaien. In mijn dromen word ik altijd erg fysiek ( een verdrongen wens ???), ik sleur de ene na de andere bij de kraag naar de bank en deel flink wat "motten" uit...Maar het helpt niet. Plots stonden er 5 leerlingen met latten, mappen en stiften aan de deur. Godverdekke ! Ik gil luid : "Willen jullie wel eens onmiddellijk gaan zitten! " Zij roepen fijn in koor : "Nee, want wij gaan lekker naar PO, Latijn interesseert ons niet ! " Aaargh horendul werd ik er van en verzuchtte bij mezelf : shit, en dit is nog maar dag 1. Er kwamen ook kindjes op me af die zeiden : ik ben de broer van de beruchte X. Mmm fijn, welkom,fijn dat je in mijn klas zit. En plots dacht ik bij mezelf : maar wat sta ik hier verdorie te doen in deze klas, ik ben helemaal geen titularis hier, ik moet naar een andere klas. Oef, een zucht van verlichting.
Van de rest van de droom herinner ik me niets meer.

Ik heb al massa's gelijkaardige dromen gehad. Ik heb al heel veel leerlingen geslagen met een baseball-bat omdat ze niet opletten, met een stoel op hun hoofd getimmerd omdat ze niet blijven zitten op hun plaats. Ontelbare kindjes zijn door mij bij hun haren IN de rij gesleurd ( EN STA NU STIL EN HOU JE MOND ! ). Beangstigend hoe geweldadig en moordzuchtig ik in mijn dromen ben. De dag erna is het altijd een spannend moment voor me. Wanneer ik de klas binnenwandel, die ik in mijn droom "eens goed hun vet gegeven heb" en ze daar braaf zie zitten en zie hoe ze flink meewerken, dan valt altijd een zware last van mijn schouders.
Want die "kindjes" zijn toch zo schattig. Ik zou voorlopig geen andere job willen.
En daarom keer ik blijgezind naar school terug ! (Tiens, wat doen die boksbeugels in mijn rugzak ...)

IK BEN BANG !

De pygmee staat veilig en wel terug met de voetjes op de grond na een uitermate lollige citytrip Madrid. Telkens ik in een vliegtuig moet stappen, bekruipt mij een ontzettend grote irrationele angst. Mijn vrolijk gekwek stopt onmiddellijk bij het betreden van een vlieghaven...IK BEN BANG ! Nu ik deze vakantieperiode 2 vliegtripjes had gepland met mijn geliefde,dacht ik dat mijn vliegtuigangst wel ging minderen. Want zeg nu zelf : kan een mens nog meer op zijn gemak zijn dan in de armen van zijn geliefde ? Allelulia, deze stelling geldt niet voor mij ! Ik ben zelfs een nog grotere sissie dan voorheen. Vroeger, op van die groepsreizen, hield ik me nog wat stoer terwijl inwendig mijn hart een F1-rit reed. Ik kon toch moeilijk beginnen wenen voor de ogen van al die vreemde mensen?Nu heb ik echter geen schroom meer en neemt paniek de bovenhand. Hoezeer ik ook verschillende mantra's prevel : "de piloten moeten voortdurend trainen" -" Het vliegtuig is nagekeken" - " Het vliegtuig is ontworpen om alle turbulentie te doorstaan "- " een, twee, drie en adem in en vier, vijf, zes en adem uit", bij de minste trilling, bij het minste motorgeluid, knijp ik de billetjes van mijn lief plat en schiet mijn hart in de 5de versnelling. IK BEN BANG ! En geen enkele rationele gedachte, geen enkele streling kan mijn angst bedaren. Ik heb al vanalles gedaan :
1) alle mogelijke hoeveelheden sedinal gepakt : 2-3-6-8
resultaat : nul !
2) praatsessies om vliegangst te overwinnen (" jajajaja en je steekt je angst boven in de handbagageruimte")
resultaat : 1 vlucht ok, in het terugkomen vergeten dit te denken en lap, resultaat nul !
3) alcohol drinken in beperkte mate
resultaat : nul én veel pipi doen waardoor ik moet rechtstaan wat ik ook weer niet durf :-(

Trouwens, over rechtstaan gesproken. Tijdens de heenreis naar Madrid moest de pygmee plots dringend naar het toilet. Ik sta dus recht en begeef me richting wc. Ik heb mijn broek nog niet opengedaan of lap, het vliegtuig begint heel hard te daveren en te schokken. Ik dacht eerst nog dat er iets mis was met mijn motoriek omdat wij 3 seconden ervoor nog gezapig door de lucht vlogen. Maar hola paula ! Ik werd zelfs haast heen en weer tegen de cabine gekwakt. DIT IS NIET LEUK ! IK BEN BANG ! Ik had al beslist om mijn broek terug op te trekken en snel terug te spurten naar mijn geliefde, maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met één hand klamp ik me vast aan de muur en met de andere hand probeer ik mijn broek naar boven te trekken wat niet gemakkelijk is als er ook nog zo'n geldzakje gezellig aan je buik hangt. Intussen hoor ik ook de voor mij zo akelige zoem - ik denk steeds dat de piloot zal zeggen : ladies and gentlemen we have a small problem - en de fijne mededeling dat iedereen moet blijven zitten want dat er turbulentie is. Ja, hallo ! Dat had ik intussen ook wel door ! En er is maar 1 iemand die rechtstaat /half gehurkt staat : inderdaad de pygmee. IK BEN BANG ! Hoe ik erin geslaagd ben die broek terug aan te sjorren, is me een raadsel maar het kon niet vlug genoeg gaan. Na met mijn gezicht bijna tegen de wc-deur geplet te zijn -met dank aan turbulentie nr 402bis- sloeg ik de deur open,bleef nog wijt met mijn t-shirt aan de klink hangen en navigerend als een dronkenlap probeer ik tussen de zetels mijn geliefde te bereiken. BANG! BANG ! BANG ! Ik smijt me in de rij waar we zitten en stoot intussen nog mijn knie tegen alle mogelijke onderdelen die aan een vliegtuigstoel kunnen zitten : mijn knie vertoont afdrukken van het slagveld bestaande uit : tafeltje, leuning , opbergzakje, hoofdsteun, voetsteun en blauwe pluche...Ik stort me in de schoot van mijn geliefde, snoer de gordel vast zoals een corset en begin haast te wenen.... Mijn geliefde proest het uit van het lachen ! LACHEN ???? IK BEN BANG !
Dit moest natuurlijk mij weer overkomen ! Achteraf bekeken was het natuurlijk een idioot zicht : een half verwilderde, broek vasthoudende, waggelende pygmee die haast alle stoelen omver liep in de hoop zo snel mogelijk te kunnen gaan zitten.
Bij onze terugkomst, was het luchtruim mij beter gezind. Ook was ik bij het opstijgen blij dat er een baby heel de tijd wild aan het krijsen en gillen was... Het was fijn om te weten dat er nog iemand in het vliegtuig zat die banger was dan ik ! Nog nooit heeft geween mij zo'n steun geboden.
Ik ben benieuwd wat de volgende vliegvakantie zal brengen. Intussen blijf ik wel onverzettelijk alle mogelijke vliegtuigdocumentaires op National Geographic zien, ook al maken ze me bang. En ook in de cinemazaal kan u de pygmee aantreffen. Kwestie van mij te harden tegen de aanblik van een vliegtuig en om alle noodsituaties nog eens te doorlopen... Een gewaarschuwde vrouw is er 3 waard...een gewaarschuwde pygmee 4.

Kamp

Mijn geliefde zit een weekje op gezondheidskamp. Niet voor zichzelf, haar buikje is meer dan plat genoeg-een pingpong balletje blijft er gewoon op stuiteren-maar om te koken voor kindjes die kampen met overgewicht. Ze had me gevraagd of ik een dagje wou helpen. Ik had maar ja gezegd, ook al stond ik er sceptisch tegenover : ze waren met 2 koks voor 11 kindjes? Dat leek me meer dan voldoende. Daarbij kwam nog dat de menu's zo ingewikkeld klonken en alle voedingswaren moesten waarschijnlijk tot op de korrel afgewogen worden, zodat ik al op voorhand dacht, das niks voor de pygmee !

Maar wat een meevaller, het was echt reuzefijn ! Ik heb het zelfs aan boord kunnen leggen dat ik nog een dagje langer kon blijven. Want weet je, een keer je weer "kamp bent" keert die hele kampsfeer van een ver verleden direct terug in je lijf en begint het te kriebelen.

Ziehier een paar indrukken van het kamp, waarvan het hoofddoel is vermageren :

1)Heel veel mieren en vliegen die er rondliepen ( beikes ! ). Ik vraag me af of de CM die opzettelijk ingehuurd heeft omdat de miertjes het voedsel uit de keuken wegroofden en omdat de vliegen aan hun pootjes soms wel heel grote brokken hadden hangen. Daarenboven waren het volgens mij ook speciaal afgerichte vliegen : de hele keuken was immers gedecoreerd gaande van vliegenvallen op de ramen tot vliegenvallen aan het plafond en die rotbeesten vertikten het om er tegen te vliegen... toch raar ! Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben : die beesten waren speciaal opgeleid om ervoor te zorgen dat de kindjes minder eten hadden = sneller vermageren

2) De diëtiste nam met haar menu alles wel heel serieus. De hoeveelheden die zij opschrijft verstaan sommige winkels niet zo goed. Iedereen bekijkt je bij de bestelling alsof je opzettelijk moeilijk wil doen. Zo stonden op het menu : 138 kerstomaatjes, 400g selder,57 radijsjes, om nog maar te zwijgen van "viespeukerige" tongrolletjes en over die 4 korrels peper en het halve lepeltje vloeibare zoetstof dat toch wel een extra touch gaf aan het hele menu ! De gerechten lukten steeds wonderwel dankzij de professionele inzet van mijn geliefde. Ik ben trots op haar ! Alleen vond ik zelf dat al het eten weinig smaak had, wat miste ik ZOUT ! PEPER !SUIKER !

3) De douches waren volgens mij ook opzettelijk gekozen onder het motto " we slanken af waar we kunnen" Ze bestonden uit zo'n ouderwets systeem waar je aan een handvat moet blijven trekken als je wil dat er wat sprieten water je lichaam beroeren. Zeer handig ! Vanaf als je loslaat om je washandje of zeep te pakken, stopt de straal water. GRMBL ! Waarschijnlijk wil men dat je goed veel beweging hebt onder de douche : " en trek en wrijf en trek en zeep en trek en spoel en trek..." Ik vraag me af of mijn geliefde haar ene biceps ontzettend ontwikkeld zal zijn, wanneer ik haar weerzie...Ik hou mijn hart vast...

Intussen zit ik hier al terug thuis en tel de uren af tot ik mijn geliefde zondag opnieuw kan vervoegen daar in het verre Kasterlee. Nog 2 daagjes helpen op mijn eigen aanvraag, wie had dat ooit kunnen denken ! "CM, we pygmees do like you !"