Het buikje van de pygmee begint zenuwachtig te kriebelen en de handjes worden klam tot wel zeer plakkerig, het broekje wordt al een beetje nat en de wc wordt al vaker doorgetrokken dan normaal...inderdaad... het rij-examen nadert met rasse schreden ! Donderdag is het moment van de waarheid en tot het zover is, parkeer ik elke minuut van de dag mentaal mij tussen de paaltjes, overwegend of ik nu weer naar links of rechts moet draaien. De grootste boeman is het stomme manoeuver : hoe rij ik WATERPAS doorheen die belachelijke paaltjes ? Het lukt me zelden en ik word er horendul van. Vanbij het vertrek loopt het al mis : wanneer ik in de achteruitkijkspiegels kijk, zie ik meestal aan één kant al geen palen ( zelfs mét brilletje op de neus). Als ik wel palen zie, lijkt het alsof ik telkens heel veel plaats heb aan de zijkanten.Vol goeie moed druk ik dan op het gaspedaal en "tiens, hoe kan dat nu, ik heb nog welgeteld een millimeter plaats ????". Als ik doorheen de eerste paaltjes ben gesukkeld en de indruk heb nu toch wel voor een keertje KAARSRECHT te rijden, zegt mijn geliefde minzaam dat ik aan het zigzaggen ben ???????? Ik moet mijn geliefde, de beste rij-instructrice ooit -want zeg nu zelf, wie erin slaagt om een sissiepatatpygmee aan het rijden te krijgen en meer nog dat ze er zelfs plezier aan beleeft, die is onomstotelijk een talent ! - bewonderen voor haar geduld. Eindeloos blijft zij op al mijn paniekerige vragen antwoorden, met een engelengeduld draait ze aan mijn stuur in de tegenovergestelde richting van de richting die ik nu weer eens bedacht had ( altijd fout ! ), als ik de koppeling haast verbrand door ze te lang ingedrukt te houden, wordt mijn liefste niet boos ( of nu ik erover nadenk... waarvoor diende eigenlijk dat getrokken mes dat ze plots tussen haar tanden klemde ?), wanneer de tranen in mijn ogen staan omdat die rotpalen opzettelijk als ik erdoorheen wil rijden blijkbaar door een magische kracht bewogen worden, blijft ze op me inpraten en geeft me terug moed dat ik het wel kan. Na haar dagtaak, maakt ze tijd om zich met mij in het verkeer te smijten.Het liefste oefent ze de examentoeren met me. Dat is immers : "Cabine dicht en opletten nu ! Zalig die rust in de auto.. ."
Zowaar, ik moet dringend de website opzoeken van de Nobelprijs voor geduld en opoffering en mijn geliefde voordragen.
Intussen tel ik de uren af tot ik een eerste examenpoging mag wagen en hoop ik dat ik mijn geliefde niet ontgoochel. De komende dagen zal geen enkele duif, hamster of vis in het Leuvense veilig zijn, want ze lopen allen het gevaar door mij gevangen te worden en als offer opgedragen te worden aan de Griekse goden, in de hoop dat ze hun welwillend oog op mij laten rusten.
Voorts probeer ik de volle betekenis van de woorden waterpas, evenwijdig, kaarsrecht en in een rechte lijn ten volle tot mij te laten doordringen...
Eén ding weet ik zeker : op een dag neem ik mijn geliefde bij de hand en ga ik in een KAARSRECHTE lijn, zonder aarzelen met haar naar het gemeentehuis, dienst burgerlijke stand. Geen paaltjes, geen mousse, enkel een volmondige JA die recht uit mijn hart komt...
Terwijl mijn geliefde op zondag dapper de 20km van Brussel loopt, vond de kleine pygmee dat zijzelf toch ook nood had aan een nieuwe uitdaging. Maar wat ? Met speurende blik tuurde ik in het rond temidden van allerlei verlokkelijke "kraampjes" in het jubelpark. Zou ik 20 km hotdogworsten proberen op te smikkelen ? Zou ik, de van fruit-gruwelende, 20 beentjes van gratis appelsienen proberen door te slikken ? Zou ik 20 liter pipi in de mooie toiletten proberen te lozen ??? Plots heb ik een ingeving : NJAMNJAMNJAM er worden lekkere koekjes uitgedeeld...en wel aan 2 standjes ! Met rasse tred schrijd ik naar het 1ste kraampje en glimlach lief in de hoop een koekje te krijgen...Gretig graaien mijn handjes de koek weg, hup de rugzak in en ik huppel verder naar stand 2. Ook hier strek ik de armpjes uit die snel gevuld worden met een nieuw koekje... DIT IS LEUK ! Opnieuw huppel ik naar kraampje 1...HAPHAP ...en naar kraampje 2 ...HIPHIP...en naar kraampje 1...
